In deze tijd van hernieuwde belangstelling voor allerlei vormen van religie en religieus denken, met name ook van de primitieve samenlevingen en niet-westerse beschavingen, is een 'antropologische en psychologische studie over de projectie-verschijnselen in de godsdiensten' als De religieuze projectie van Fokke Sierksma, ruim twintig jaar geleden voor het eerst verschenen, nog altijd een boek dat belangrijke informatie bevat.
In een nieuw voorwoord wijst Sierksma, hoogleraar in de geschiedenis der godsdiensten na lange tijd privaatdocent te zijn geweest, op nieuwe ontwikkelingen, met name ook in de dierpsychologie; maar als hij zichzelf de vraag stelt of het boek als hij het zou hebben herschreven een ander boek zou zijn geworden, meent hij toch ontkennend te moeten antwoorden. Waarom, dat zet hij uitvoerig uiteen.
Een roodborstje ziet van een soortgenoot eigenlijk alleen maar de rode borstveertjes — een man kan in zijn baas onbewust zijn vader zien en een Eskimo kan in de diepte der zee de moederlijke gestalte van een godin ontwaren. Al deze verschijnselen houden nauw verband met projectie; een psychisch proces waardoor men angsten, wensen, gevoelens of gedachten van zichzelf onbewust toeschrijft aan anderen en dat in het onderlinge verkeer der mensen en in hun verhouding tot het bovennatuurlijke een uitermate grote rol speelt.
De religieuze projectie is een wetenschappelijke, helder geschreven poging om projectie als een algemeen levensverschijnsel te verklaren.